Mijn Pelgrimage

Tussen wens en vervulling ligt een grote afstand. Eindelijk is het dan zover en vertrek ik naar Spanje om mijn droom waar te maken.Met mijn eerste AOW op zak. Met flink wat kilometers in de benen ga ik goed voorbereid op pad.

Nagedacht over de vraag die velen mij stelden ,,,waarom deze pelgrimage?,kom ik erachter dat het een combinatie is van,,,religieuze, spirituele,culturele,sportieve en avontuurlijke motieven die mij de{ pelgrim } schoenen doen aantrekken. Ik ben lid geworden van het Genootschap van St Jacob, omdat ik daarmee een stempelpas ontving en ik gemakkelijker in een refugio.. {slaapplaats}..terecht kan .Hiermee toon je aan dat je een pelgrim bent. Hier slapen bijna alle pelgrimgangers..soms wel 50 op een slaapzaal, {zal me toch een gesnurk zijn zeg.} Het trainen met bepakking viel me niet echt mee, de rugzak met alles erop en erin weegt ruim 6 kilo Dat is wat ik qua lichaamsgewicht en m,n lengte aan moet kunnen..De bepakking is dan ook minimaal…Een spaans woordenboek ontbreekt daaraan niet.…Als het moet gooi ik er onderweg nog het een of ander uit…Met zo weinig aan bagage ben ik verplicht elke dag een wasje te doen..Deze hang ik aan de rugtas te drogen..De afstand die ik loop is tussen de 20 en 23km per dag.Het zal soms best es zwaar worden, maar ik ervaar vast ook heel veel mooie momenten,ik ga een prachtige natuur ontdekken en ontmoet veel verschillende mensen…mensen die,,om wat voor reden ook hetzelfde doel hebben met als eind bestemming.{aankomen in Santiago de Compostella.} Drie en een halve week leef ik van wat God mij elke dag gaat geven,,,zonder de luxe van het leven dat ik nu gewend ben…Ik geef mij er maar aan over…. Toch hoop ik dat mijn reis een feestje zal zijn.Toen ik vertrok dacht ik te weten waarom ik deze wandeling wilde. Ik zocht een nieuwe uitdaging. Maar tijdens deze lange en soms zware inspanning ontdekte ik de ware reden. Als je zo op jezelf terug geworpen wordt komen er emoties naar boven. Tranen vloeien als je denkt aan diegene die er nu niet meer zijn. In mijn geval was dat mijn vader die wist dat ik deze tocht ging lopen maar het niet meer meemaakte. Soms voelde ik mij als een lege accu die door de mensen die mijn weg kruisten en door hun aanwezigheid.. opgeladen werd. Daarom is de weg meer dan het doel…de energie die deze mensen onderweg geven en ontvangen is onbetaalbaar. Iedereen ontvangt dit op zijn eigen manier. De meeste gesprekken komen uit op het zelfde onderwerp…De weg en de reden waarom men deze inspanning maakt. Wat ik vooral heb geleerd is….naar mensen te luisteren…ik leerde weer te genieten van de natuur….nam weer tijd om te ruiken en te proeven. Ook leerde ik tijdens het lopen dat de tijd op deze tocht niet meer telt,,,vroeg op,,in beweging en stoppen wanneer mijn lichaam het aangeeft. De tijd is voor een pelgrim niet van belang. De wereld kan nog veel van de pelgrim leren,,, men is nog bereid om iedereen te helpen zonder dat men iets terug verwacht. Dit beleefde ik de hele weg als zeer waardevol. Ik hoop deze ervaring te kunnen toetsen aan de sleur van het dagelijks leven.


Naam: Inzender bij beheerder bekend
Email: –


Camino

Bericht delen

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Inspirerende wandelverhalen delen

Moeilijke paden leiden vaak naar prachtige bestemmingen ..