Met lood in de schoenen …

Jaren gaan er voorbij en keer op keer komt het in herinnering terug. Waar is het fout gegaan?

De echte reden wist ik niet eens meer, maar er was iets – een stemmetje – die mij heeft weerhouden om toch die stap tot verzoening te nemen. Een gevoel van trots en wijzend naar die ander heeft een blokkade opgebouwd en steeds een stukje hoger. Steeds komt het terug, maar steeds vaker dat het zo niet langer kan. Toch is het stemmetje in mijn hoofd, die me influistert dat het goed is zo, maar een ander gevoel bouwt zich op van binnenuit. Het kan niet zo langer, maar allerhande scenario’s schieten door mijn hoofd, wat als … of stel je voor … ik moet er niet aandenken … laat die ander maar initiatief nemen. Dus weer niets en weer gaat er een tijd voorbij, totdat er weer iets voorvalt dat het weer bovenkomt. Het gevoel van binnenuit wordt sterker en sterker, neem de telefoon in de hand en leg het weer weg. Pak het nog eens, maar nee toch niet. Het stemmetje is nog te sterk, maar ondertussen ziekmakend voor mij. Hoe zal die ander zich voelen? Ik hou het voor me zelf. Verborgen voor de ander, totdat iemand vraagt hoe het met me is. Zoals altijd antwoord ik goed, maar zie dan een groot ongeloof in de ogen. Ik schrik een beetje. De vraag is nu hoe gaat het echt me je! Ik draai er nog om heen en dan komt het eruit. Voel me ziek, opgelucht, bezwaard, maar vertel het verhaal. Nog steeds ongeloof en af en toe schrik in de ogen, maar vertel alles en uitgeput klap in elkaar. Tranen vloeien, maar ik heb het gedeeld en eindelijk verlost van mijn ‘geheim’. Ik ben zo blij dat ze er is en dat ik steun voel. Weet nu waarom ze mijn beste vriendin is.
Nu gaat het opeens snel, want ze regelt een afspraak ergens in een café, lekker neutraal. Ik parkeer mijn auto eigenlijk erg ver weg van de ingang, maar weet nu wat het betekent: met lood in de schoenen (hakjes) ergens naar toe gaan. Ik sleep mij voort en krijg nauwelijks de ene voet voor de andere en daarna weer een volgende poging. Zo zwaar voelde het, het was echt of er lood in mijn schoenen zat. Zelfs twee keer gestopt om kracht te vinden om verder te gaan. Mijn verhaal over een stukje (leek een eeuwigheid) lopen met lood in de schoenen ….

ps.
Het gesprek, het weerzien was enorm mooi en heel verhelderd. Twee volwassen mensen, zo gehecht, zo vereenzaamd, dat alleen een flinke zet in de rug van je vriendin je weer op weg helpt. Opgelucht en zo licht als een veertje loop ik terug. Geen lood meer in de schoenen.


Naam: bij beheerder bekend
Email: –


angst

Bericht delen

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Inspirerende wandelverhalen delen

Moeilijke paden leiden vaak naar prachtige bestemmingen ..