In mijn tuin

Toevallig vind ik deze site en de verhalen zijn mooi. Ik ben geen wandelaar, maar mijn vader hield er wel van. Natuurlijk vroeger moesten wij mee en dat was niet altijd van harte. Op zondag in het bos wandelen en als we geluk hadden dan vertelde hij een spannend verhaal. Hij deed het waarschijnlijk om het wandelen voor ons leuker te maken. Als ik nu door mijn eigen tuin loop, moet ik er wel eens aan denken. Ik krijg dan steevast een glimlach op mijn gezicht. Nu zijn het mooie herinneringen. Hij was een boeiende verteller en hij las de spanning van ons gezicht. Van kabouters tot spoken, mijn vader verzon ter plekke zijn verhaal. Mijn moeder liep mee en naar mate de spanning steeg, nam ze onze hand.
Als ik samen met mijn vriendin door de tuin loop en de herinneringen komen weer boven drijven, pak ik haar hand vast. Ze weet dan dat ik in gedachten bij mijn ouders ben. In gedachten weer even in het bos. Een verplichte wandeling met mijn ouders, met vaak een fantasie verhaal erbij. Niet altijd, maar die specifieke boswandelingen waren wel heel erg bijzonder en zullen altijd in mijn gedachten blijven. Ik glimlach tevreden, en fluister zacht: bedankt pa.


Naam: bij beheerder bekend
Email: –


kabouter-in-het-bos-bij-paddestoel

Bericht delen

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Inspirerende wandelverhalen delen

Moeilijke paden leiden vaak naar prachtige bestemmingen ..