Alleen op de Nunspeterheide

Het was een maandagochtend in het voorjaar enkele jaren geleden dat ik besloot een stukje te wandelen over de Nunspeterheide.

Het was vroeg en nog fris, maar ik wilde even mijn hoofd op orde krijgen. Een vriend van mij is net overleden en volgende dag wordt hij begraven. Een kort ziekbed alles was totaal onverwacht. Ik krijg weer rillingen als ik er aan denk. Net als iedereen was ik ook in een soort shocktoestand en had daarom even wat frisse lucht nodig om helder te kunnen denken. De Nunspeterheide had ik bewust gekozen, omdat we hier wel vaker liepen te filosoferen over dingen die ons raakten. Ik zat te worstelen hoe het toch mogelijk was dat een gezond iemand zo plotseling ziek kon worden. Zo ziek dat hij kort erna overlijd. Het is nauwelijks te bevatten. Drie weken geleden liepen we hier ook nog plannen door te nemen voor een vakantie naar Amerika. Prille plannen waar we al heerlijk over konden uitweiden. Nu loop ik in onze voetsporen van toen. Bij die gedachte kan ik de tranen niet meer houden. Ik heb gehuild, geschreeuwd oerkreten uitgekraamd van verdriet. Als ik uitgeput tot bedaren kom kijk ik om me heen. De zon heeft de mist enigszins verdreven en ik voel de warmte komen. De warmte van een vriendschap is verloren, maar de zon krijgt steeds meer kracht. Duidelijk voelbaar. Ik zal je missen, enorm missen en als ik langzaam terugloop besluit ik dat ik alleen de plannen ga uitvoeren. De vage plannen over onze reis naar Amerika ga ik alleen doen, met mijn grote vriend in mijn herinnering. Ik moet het doen ….. ik heb het gedaan


Naam: Inzender bij beheerder bekend
Email : –


nunspeterheide

Bericht delen

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Inspirerende wandelverhalen delen

Moeilijke paden leiden vaak naar prachtige bestemmingen ..